worstclub

WORSTCLUB MONDIAL

"Aktiv im Abseits"
Bern Schweiz 6.6 - 13.6 2008

April 2007 Floris Dogterom wrote an article
about Beckmans Worstclub in the Amsterdam Weekly:

The world's worst artist reflects.

'To cause total confusion is my goal, and the sausage is my means,'
says artist Fredie Beckmans, surrounded by his own paintings of
sausages, hanging on the walls at Star Bikes Cafe on De Ruyterkade.
Beckmans is president of the Nederlandse Worstclub and, as such,
organises public meetings during which he invites people to become
club members. What they get in return remains unclear. 'Half of the
visitors think they are attending a meeting like that of any other
club and the other half sees it as an art event,' says Beckmans. 'It's
a clash of expectations, with confusion as a result.'

The sausage has played a part in Beckmans' life since the days he was
a cooking performance world champion. He would, for instance, cook
against another chef in a boxing ring while reciting poetry and
'shouting things', as he puts it. 'I would also hang sausage paintings
on the wall of the venue, the same kind you see here. I'd sell them
for twenty-five euro a piece, fifty euro for two and a hundred euro
for three. Three are more expensive because in that case I add a
boredom surcharge. For me, that is, because I have to make new
paintings. Anyway, I'd rather sell something than make money.'
Beckmans laughs out loud while stamping his feet.

To Beckmans, the sausage is a metaphor for everything ugly, vulgar and
unhealthy. He explains: 'In his Ästhetik des hässlichen['The
aesthetics of ugliness'], philosopher Karl Rosenkranz says that for
centuries art has focused on beauty, while there should also be room
for ugliness. Ugliness might even be something that meets
appreciation. The same goes for the sausage. The sausage is considered
to be something unhealthy--by the way, I am not against healthy food,'
Beckmans chuckles. 'When people ask me why I make such a fuss about
the sausage, I tell them I want to put the sausage back in the art
spotlight, where it belongs.'

And Beckmans receives other remarks, too. 'People say: "Fredie, don't
you know that sausages have sexual connotations on the gay scene?" I
say: "Are you being serious?" Or they ask me if I know that the Dutch
word worst has a different meaning in English. To which I reply "No,
really?"' There's no end to Beckmans' chuckling. He obviously loves
taking the piss.

On a much more serious note, however, Beckmans received this year's
essay prize from esteemed literary-political magazine Hollands
Maandblad for 'Worstlust' ['sausage craving'], a work which sees
Beckmans travel through Germany combining trivia on sausages with
German philosophers. Beckmans says: 'The other day I was being
referred to as artist-cum-philosopher. That made me really proud. And
more and more requests for lectures are coming in from philosophy
students. Typically, in those lectures I look for answers, try to
explain phenomena. But I beat around the bush. To give an example: I
was asked to do a lecture on sadomasochism. But in the end the whole
thing was about me. My philosophical texts and my art are
interchangeable.'

Sitting at Star Bikes Cafe, he takes out a 4-CD package from the
Amsterdam record label Carcassettes. On one CD by Worstclub, he sings.
The band aim at 'unlocking culinary music through redefining the
sausage.' Linda, who works at the cafe, puts on the CD at Beckmans'
request, and he loudly sings along. 'Veeeeeeeeeeet! "Vet" is such a
nice word to sing,' he says.

the Worst Club goes Boekie Woekie

New meeting of the Worst Club! This time the Worst Club will focus on blood
sausages from Surinam and Art Sausages. The
meticulously cut out sausage silhouettes will be hung on hooks on the wall
before being on display in Berlin on the occasion of an international
sausage exhibition. Meet and eat another time with the chairman of the
Worst Club and your host Fredie Beckmans.

The host of the host this time is

Boekie Woekie

Come on Saturday, June 16th, 5pm!

Entrance is free, also for members.

more information: www.worstclub.nl

Boekie Woekie, books by artists

Berenstraat 16

NL 1016 GH Amsterdam

The Netherlands

open daily from 12 to 6

phone +¬Ýfax: + 31¬Ý(0)20 6390507

email: boewoe@xs4all.nl

internet catalogue: www.boekiewoekie.com

Gula's zeven zondige worsten
7 juli 2007 Museumnacht Utrecht
Universiteitsmuseum

Op het podium der gulzigheid zal Fredie Beckmans worstelen met de Vocking
leverworst en halalknakworsten, de Europese eenheidsworst en vegetarische
worsten, oesters op bloedworst en de Neurenberger braadworstenoorlog. Onderhet mom van: braadt jij mij een worst dan les ik jou je dorst mag een iederzich tegoed doen aan worst en verhalen. Er bestaat ook de mogelijkheid omdirect lid te worden van de Worstclub. De museumnacht 2007 in Utrecht zal
in het teken staan van de 7 hoofdzondes in 7 musea en Beckmans zal de
hoofdzonde gulzigheid vorm geven door al zijn worstwaardigheden en gulzige
verlangens die vaak in vraatzucht eindigen. Hij zal proberen de gulzigheid
richting te geven, een richting die niet alleen de zonde overschreeuwt maar
de gulzigheid een kwaliteit meegeeft die het uiteindelijk waard maakt te
leven. Te leven voor die ene ultieme worst die in een keer naar binnen
wordt geschoven.

07-07-2007 van 7 uur 's avonds tot 7 uur later in het universiteitsmuseum
van Utrecht.

------------

PERRON 1
Eindelijk, wereldprimeur.
De vegetarische Worstclub
binnenkort meer informatie.

vrijdag 29 Juni 2007
Opening 17.00 uur.
Eten, activiteiten18.00 uur
PERRON 1 Stationsweg 5
Delden

-------------

Pom op het Menu
Imagine IC
De worstclub maakt een uitstapje naar de POM, voorzitter Beckmans heeft
zich laten verleiden een lekker pom hapje te ontwikkelen. Daarnaast zal hij
op 16 juni tijdens de internationale POM kampioenschappen, gedichten over
pom en worst voordragen.
Expositie van 21 mei t/m 31 augustus
Imagine IC, Bijlmerplein 1006 - 1008 Amsterdam.
uitgebreide informatie www.pomophetmenu.nl

Zaterdag 9 December 2006 van 16:00 tot 19:00
De Duitse Buurtsuper
in de van der Hoopstraat 88 Amsterdam komt weer terug!

In de kerstperiode opent de Duits-Nederlandse kunstenaar
Tilmann Meyer-Faje
weer de deur van de kleine Amsterdamse Artwalketalage. U kunt hier terecht
voor unieke producten uit zijn Heimat die helpen warm en gezellig door de
winter te komen: Glühwein, Dominostenen, Mosterd, Zimtsterne, Bionade,
Wein, Bier en nog veel meer!

De winkel in Van der Hoopstraat 88 is
open van Dinsdag t/m zaterdag van 17:00 tot 19:00,
in de periode van 28 November tot 20 December.

Naast de gewone koopdagen vinden er weer speciale thema-avonden plaats:
De legendarische Worstavond met de voorzitter van de Worstclub

Onze gastslager van dit jaar is Fredie Beckmans, hij presenteert te
Europese eenheidsworst, rookbier ipv bierworst, met hap en drank.
Prachtig mooie nieuwe gesneden Kerstworsttekeningen.

De Duitse Buurtsuper is een initiatief van Tilmann Meyer-Faje en wordt mede
mogelijk gemaakt met de steun van ARTWALK Amsterdam,
Stichting Kunstraject,
Tine Luhn en Katja Van Driel.
informatie bel 020 68 16 339.

.............................................................................

Zondagmiddag 28 januari 2007
In de gejodelde worst

Worstclub vergadering

Ooh wat is die worst weer lekker, osseworst, leverworst, bloedworst.
rookworst, knakworst, metworst, en van een droge worst krijg ik zo'n
ongelooflijke dorst. Daarom. Braad jij mij een worst, dan les ik jou je dorst.

De voorzitter van de Worstclub, de performance kunstenaar Fredie Beckmans
heeft het genoegen u uit te nodigen voor alweer een worstclub vergadering.
Beckmans heeft de Zwitserse kunstenaar Valerian Maly gevraagd een gejodeldeworst te presenteren. Van Professor Culinario krijgt u de beroemde
Pillkaller worstwater voorgezet. En Beckmans die al jaren met een grote
boog om de HEMA worst gaat heeft nu eindelijk een nieuwe vorm gevonden omde worst lekker te serveren. De Worstclub vergadert deze keer in galerie
de Praktijk. De aanwezigen op deze gedenkwaardige zondagmiddag zullen alleneen lidmaatschap van een jaar aangeboden krijgen en dat tussentijds niet
opzegbaar is. Onder het genot van Nederlandse en Zwitserse worsten zullen
worstliederen en worstgedichten ten gehore worden gebracht. Tijdens de
vergadering zal de worst op een plek neergezet worden waar die allang niet
meer staat. Namelijk in het middelpunt.

Reageert massaal en eet niet te vet van te voren.
Kijk gerust eerst even op de website van de worstclub:
www.worstclub.nl

De worst is als een boek, het bevat veel wat er niet in hoort.
Marcus Knackworst 1662.

Entree: 10 Euro (inclusief ¤ 2,50 lidmaatschap)
Zondagmiddag 28 januari 2007
Aanvang: 15.00 uur tot 18.00 uur
Reserveren aanbevolen
De Praktijk
Lauriergracht 96
1016 RN Amsterdam
020 4221727
galerie@depraktijk.nl
www.depraktijk.nl

oprichtingsvergadering worstclub 13 januari 2005

Worstlust
Een loukanikonisch-wijsgerige verkenning
door Fredie Beckmans

Als voorzitter van de Nederlandse Worstclub is het mijn levenstaak de
worst weer een plek te geven in ons bestaan, in ons wereldbeeld en in
onze kunst. Ik zeg "weer" omdat de worst de afgelopen jaren heeft
geleden onder versmading, veronachtzaming en oprukkend vegetarisme.
Het is daarom geen wonder dat ik de openbare doch zelden door iemand
bezochte vergaderingen van de worstclub altijd begin met dit citaat
van Immanuel Kant: "Elk inzicht heeft twee kanten waar men het kan
aanvatten. Het ene a priori, het andere a posteriori." Hij bedoelde
dat je een worst zowel van voor als van achter kunt opeten, zoals
kennis vooraf of achteraf kan ontstaan.
Het is jammer dat we hiermee Kant meteen achter ons moeten
laten, want deze wijsgeer maakte zijn eigen mosterd en gaf zijn naam
aan de Kantworst. Helaas is dat een vierkante Oostenrijkse worst, en
derhalve wel lekker maar zonder diepgang. Dan zijn Kants landgenoten
beter bewakers van de Europese worstcultuur. Dat bleek op een recente
studiereis door Duitsland die mij naar het plaatsje Böblingen nabij
Stuttgart bracht. In Böblingen is het Deutsche Fleischermuseum
gevestigd, het Duitse Slagerijmuseum. Nog nooit heb ik zoveel plastic
worsten bij elkaar zien hangen, tussen de paar nagebouwde
slagerijwinkels en de talrijke worstvleeshakmachines in. Verder zijn
er in dit Heimatmuseum veel lokale roestige messen, gerafelde vlaggen
van slagersgilden en diverse voorbeelden van moderne kunst die als
gemene deler een afbeelding van een varken hebben. Het gaat hier niet
om wandtegeltjes, maar om serieuze artistieke uitingen, met als
topstukken een Dali en een Warhol.
Vanuit Böblingen, waar ik vertrok met een uitnodiging op zak
om een lezing te komen geven over diverse aspecten van worst, ging
de reis verder naar Neurenberg. Na zoveel museale rijkdom overviel
mij onderweg een gevoel van treurnis. Wat koop je in Nederland qua
worst in de supermarkt, anders dan knakworsten in blik die naar
slappe koffie smaken, droge worsten waarvan je heel vet in je mond
wordt maar niet veel meer proeft dan zuur en zout? Toegegeven, in
fysiologisch opzicht is dat een optimaal smeermengsel voor het
lichaam: vet, zuur, zout. Maar in geestelijk opzicht komen wij
daarmee zoveel tekort. Tijd voor somberheid had ik echter niet.
Tegenover mij in de coupé doemde een gerookte en gekruide Duitse
leverworst op, in dikke plakken op een Duitse boterham. Deze worst
gleed geluidloos bij een Duitse medepassagier naar binnen en het
water liep me in de mond. Ooh zachte Duitse gerookte leverworst, uw
smaak worde bezongen in duizend lyrische coupletten!
Geen wonder dat ik mij in Neurenberg ogenblikkelijk spoedde
naar de Moritzkapel aan het raadhuisplein. Daar tegen het kerkje aan
staat de befaamde snackbar Bratwurstglöcklein. Ze zijn erg trots op
hun vaste klanten en willen dat laten weten ook. Mijn collega's, de
schilder Albrecht Dürer en de dichter Hans Sachs, waren er in hun
tijd niet weg te slaan. Al sinds het jaar 1313 schetteren en
spetteren hier de kleine worstjes in het vet. Het gaat dan om de
onvolprezen Nürnberger Bratwürstchen, en altijd zingen zij het
hoogste lied van beukenrook en mierikswortelsaus, de zuurkool is hun
beste vriend en ik deins er nimmer voor terug ze met huid en haar te
verorberen. Dürer nam er altijd zes en dat is sindsdien een heilig
getal gebleven in dit etablissement.
De verklaring dat de snackbar het al 700 jaar uithoudt op deze
plek een snackbar, ligt in het feit dat vroeger in de huizen van arme
mensen geen plek voor een keuken was. Ze moesten letterlijk op de
straat eten. Maar dat was geen straf, want de Neurenberger
braadworstjes waren zodanig heilzaam voor lichaam en geest dat Goethe
ze per post naar Frankfurt liet sturen.
Overal waar wij mosterd smeren, gebruikt men in Zuid-Duitsland
en Oostenrijk mierikswortel. Het beoogde effect van beide is
hetzelfde: pijn in mond, slokdarm en maag. Dat doen wij onszelf niet
uit masochisme aan, doch om in de maag extra maagsappen te
veroorzaken opdat de vette worst in ons lichaam optimaal wordt
afgebroken. Hiertoe eet men de Neurenbergse braadworstjes dus met
mierikswortel (en niet met mosterd, want dan verraadt men zichzelf
als Ausländer).

De volgende halte van mijn studiereis was Göttingen. De echte Baron
von Münchausen (die leefde tussen 1720 en 1797) heeft vanuit hier in
1783 brieven geschreven die leken te gaan over de Duitse filosoof en
natuurkundige Georg Christoph Lichtenberg. Maar wie de epistels
leest, ziet ogenblikkelijk waarover ze werkelijk handelen. Zo
noteerde Von Münchhausen:
"Over worsten wil ik zwijgen, alleen al bij de gedachten eraan krijg
ik tranen van dankbaarheid in mijn ogen; ze hebben me de mooiste uren
van mijn leven bezorgd; wat Göttingen en Braunschweig me in dezen
hebben gedaan, staat in de onuitwisbare bladzijden der
wereldgeschiedenis. De roem van de Göttinger worst heeft de
universiteit overleefd; in een Göttinger worst zit vaak meer lekkers
dan in een Göttinger professor."
Was de in Göttingen docerende professor Lichtenberg hier niet
overduidelijk het mikpunt van spot? Lichtenberg zocht zelf lange tijd
naar inhoud en karakter van de worst. Hij schreef worstbrieven naar
vrienden en publiceerde in 1798 een essay met de titel "Dat was me
ooit een worst". Maar al die worstteksten van Lichtenberg beginnen
pas een jaar na Von Münchhausens oordeel over Göttinger worsten en
professoren. In mijn ogen was hier sprake van een waarachtige
literaire worstenoorlog.

Zeker is dat Lichtenberg worsten te drogen hing in zijn
bibliotheek tussen Shakespeare en Hume. En in zijn essay beschrijft
hij de Königsberg als de plaats waar het enig -ware- wereldsysteem
heerst, de enige -ware- filosofie en het ëwareí gevoel bestaat, als
ook de enige plaats van de -ware- worstprocessie. Het eerste deel van
deze zin gaat evident over de in Königsberg geboren en gestorven
Immanuel Kant. Het laatste deel gaat over de traditionele
Königsberger worstprocessie, die langzaam maar zeker ontaarde met een
in het jaar 1601 rondgedragen worst van zes kilometer lengte. Die is
naar het schijnt tijdens de processie door kwajongens met stenen
bekogeld en kort daarna ontploft. De zachte zwarte bloedworstdelen
legden de stad onder een deken van smurrie zoals ooit de Vesuvius
Pompeii bedekte onder een deken van as.
Maar tijd voor archeologisch onderzoek had ik niet; de reis
ging alras verder naar Berlijn, beroemd om de "Currywurst ohne Haut".
Bovendien wilde ik de Berlijnse sterkokkin Sarah Wiener bezoeken. Ze
zei dat ik niet op een beter tijdstip had kunnen komen, en of ik zin
had haar derde restaurant in Berlijn te openen. De naam daarvan
luidde 'Sarah Wiener im Hamburger Bahnhof'! Dat klonk mij als muziek
in de oren, een naam zo schoon als 'Dubbeleworststeeg', de mooiste
straat in Amsterdam. Wel dient men te weten dat de Wiener een dubbele
knakworst is, en dat de Hamburger Bahnhof het museum van moderne
kunst te Berlijn.
Mijn opening werd een cataclysmische mislukking waarvan ik u
de details wil besparen, maar ze was wel de reden dat ik de volgende
dag in de wijk Prenzlauerberg mijn wonden stond te likken bij een
worstkar van Konopke. Iedereen in Berlijn weet dat je bij Konopke de
lekkerste Currywurst ohne Haut kunt eten. Deze curryworst is een
soort een soort besneden korte dikke frikandel die in een plakjes-
snij-apparaat gaat waarna er zo'n negen stukjes blote worst op een
kartonnetje vallen. Daar gaat een enorme hoeveelheid ketchup overheen
en dan - het ultieme moment, wordt daaroverheen een flinke strooibus
met kerrie leeggeschud. 'Ohne Haut' betekent dat deze worst niet kan
liegen; men zegt dat alle andere Duitse worsten altijd liegen, en er
daarom een velletje omheen zit (om de ergste zonde te verhullen: het
feit dat er bijna geen vlees in zit).
Met die wetenschap nam een hap van Konopkes worst zonder vel
en werd niet teleurgesteld. Ik genoot van het zachte vlees, de plens
ketchup en de heelveel kerrie. Het is belangrijk dat bij het eten de
kerrie en ketchup en niet door elkaar geraken, want dan ontstaat iets
als currysaus en dat smaakt heel anders.

Doch verdere contemplatie was mij niet vergund. Voort moest ik, op
naar Hamburg. Daar beoogde ik het graf van de beroemde balletdanseres
Olga Knack te bezoeken. Ik hoopte een aanwijzing te vinden voor de
oplossing van het aloude probleem of de Hamburgse familie Knack
achter de knakworst zit. Als in 1662 ene Marcus Knackwurst schrijft:
ëDe worst is als een boek, het bevat veel van wat er niet in hoortí,
dan is het wel duidelijk dat hij niet de uitvinder van de worst is
maar een sappig pseudoniem gebruikt. Veel eerder verwacht je dat een
fragiele balletdanseres met de naam Knack zit achter de knakworst,
die zo verfijnd kan balanceren als men hem met de hand naar de mond
brengt.
In de trein naar Hamburg overpeins ik een herdefiniÎring van
de worst aan de hand van twee negentiende-eeuwse filosofen: Carl
Friedrich von Rumohr en Karl Rosenkranz. Von Ruhmor geldt in
Duitsland als grootste keukenfilosoof, zoals in Frankrijk Brillat
Savarin als zodanig geldt. Die Brillat Savarin schreef
keukenfilosofietjes waar iedere francofiele Nederlandse keukenprins
mee probeert te imponeren. Zijn beroemdste uitspraak is ook meteen de
allerbelachelijkste: "Zeg me wat je eet en ik zeg wie je bent." Sorry
hoor, maar ik eet iedere dag iets anders. Nee, dan waren Von Rumohr
en Rosenkranz van zwaarder kaliber. Zij hebben met hun geschriften
Geist der Kochkunst (1822) en Ästhetik des Hässlichen (1853), de niet
alleen de moderne kunst een solide basis gegeven, maar - belangrijker
nog - de worst een eigen esthetisch-wijsgerige plek bezorgd.
In worsten is, betoogden zij, net zoals als in metafysische
stelsels en in pasteien, veel ruimte nodig om ze met eigen bedenksels
te vullen. Het is inderdaad niet nodig dat de worsten steeds op
dezelfde wijze worden gemaakt - integendeel, het mengsel van
vleessoorten, kruiden en andere plantaardige toevoegingen is aan een
zekere willekeur en aan de grilligheid van de menselijke geest
onderhevig. In elk deel van Duitsland, ja in elke uithoek van Europa,
zijn andere, vaak betoverende mengsels gebruikelijk. Men volgt het
ene en dan weer het andere voorbeeld, of de ingevingen van de eigen
verbeeldingskracht, als men dit andere maar naar de eeuwige regels
der kunst weet in te vullen.
Terug naar mevrouw Knack, die op het gigantische kerkhof
Ohldorf begraven ligt. Mij was verteld dat er een grafsteen in de
vorm van een blik knakworsten zou staan, maar ik ben nu eenmaal een
goedgelovig type. Mijn bloem werd geknakt toen ik zag dat ze onder
een gewone vierkante steen lag. Olga Knack geb. Brandt 29 juni 1885 -
1 aug.1978. Het spoor liep dood, en ik concludeerde dat ik aan de
Hamburgers verder geen woord vuil wilde maken.

Zo reisde ik met een ambivalent gevoel terug naar huis. Verrijkt en
gefrustreerd ging het onafwendbaar door het Noord-Duitse laagland
richting de worstenhel aan de Noordzee. Zou ik het na deze reis ooit
nog wagen bij de Hema naar binnen te stappen en zo'n halve gerookte
worst zachtjes naar binnen te laten glijden? Vooraf heb ik altijd
enorme zin. Achteraf steevast vette spijt om de smerige smaak van
blanco karton die maar niet uit mijn mond wil verdwijnen. Dit is wel
precies, en zoveel was mij nu duidelijk geworden, de smaak van
Nederland. Daar helpt geen lieve mosterd aan.

Bewerkte versie van de 'HansWorstlezing', uitgesproken op 7 april
2006 te Amsterdam op uitnodiging van de Stichting HansWorst.
Afgedrukt in het mei nummer 2006 van het Hollands Maandblad.
www.hollandsmaandblad.nl

Tijdens vergaderingen van de worstclub laten wij zien hoe u op de
makkelijkste manier rookworsten kunt verwarmen.
Gebruik daarvoor vooral uw oude druppelaar.
Die geeft water op de juiste temperatuur.

Tijdens de Kunstvlaai 6 te Amsterdam werd de heilige Clara unaniem tot
worstheilige van het jaar gekozen. Prijswinnares werd Barbara van Ittersum.

info:
De worstclub is zich bewust van de noodzakelijkheid om de worst te herdefiniëren. Hoe is het anders mogelijk de worst weer te laten schetteren in spetterend vet? Tijdens openbare vergaderingen en performances door de voorzitter van de worstclub, Fredie Beckmans, krijgen de leden, ereleden en erevoorzitters de mogelijkheid inzicht te krijgen in de complexe diep doorleefde worst- en kunst filosofieën die Beckmans heeft opgesteld. De voorzitter laat tijdens zulke bijeenkomsten graag merken waar hij zijn worstkennis vandaan haalt. Bijvoorbeeld uit oude geschriften. In 1853 heeft de Duitse filosoof Karl Rosenkranz een filosofisch boek geschreven met de titel: Ästhik des Hässlichen. Karl Rosenkranz was het die ons leerde dat naast mooie kunst ook lelijke kunst bestaat, en bestaansrecht heeft! Rosenkranz komt uit een tijd dat kunst mooi was. Daar kan geen twijfel over bestaan. Hij heeft ons het inzicht verschaft dat je onderscheid tussen mooi en het negatief-mooie mag maken en dat in het negatief-mooie oftewel het lelijke ook een kwaliteit steekt die bespreekbaar is. Je moet er niet voor weglopen. Hij geeft ons ook nog een wapen mee wanneer het mooie niet bereikbaar is en we niet in het lelijke terug willen vallen. Het machtige wapen om mooi en lelijk in de kunst te verdragen heet Humor. En na zulke woorden roept de voorzitter van de worstclub:
Braad jij mij een worst dan les ik jou je dorst.